Wniebowstąpienie Pańskie

Wniebowstąpienie Pańskie — co to za święto

Wniebowstąpienie Pańskie upamiętnia wstąpienie Jezusa do nieba czterdzieści dni po zmartwychwstaniu, jak opisuje to Dzieje Apostolskie. Ponieważ Niedziela Wielkanocna sama liczy się jako dzień pierwszy, święto przypada zawsze w czwartek — w czterdziestym dniu po Wielkanocy, włącznie z Wielkanocą. Święto obchodzone jest od co najmniej IV wieku. W Kościele zachodnim pozostaje uroczystością i jest dniem ustawowo wolnym od pracy w większości Europy kontynentalnej: w Niemczech, Austrii, większości kantonów szwajcarskich, we Francji, w Belgii, Luksemburgu, Holandii, Danii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Islandii, Indonezji i w kilku krajach Afryki Środkowej. W Polsce uroczystość liturgicznie przeniesiono na niedzielę po Wniebowstąpieniu, a sam czwartek jest dniem roboczym.

W Polsce, gdzie liturgicznie uroczystość przeniesiono na następną niedzielę, sam czwartek pozostaje dniem roboczym i nie ma świątecznego charakteru. W krajach, gdzie jest dniem wolnym — Niemcy, Austria, Szwajcaria, Francja, Holandia, Belgia, kraje nordyckie — odprawia się uroczystą mszę poranną, podczas której gasi się paschał w momencie odczytywania ewangelii o wniebowstąpieniu. Reszta dnia upływa spokojnie: wycieczki w plener, początek sezonu wycieczek rowerowych i pieszych, otwieranie ogródków piwnych i kawiarnianych. W Niemczech od początku XX wieku dzień zbiega się z Dniem Ojca (Vatertag) — męskie grupy wyruszają z wózkami z piwem na wiejskie wędrówki. W krajach, gdzie czwartek jest świętem, piątek staje się popularnym dniem urlopu, dając czterodniowy weekend.