Day of the Dead — co to za święto
Día de los Muertos, Dzień Zmarłych, obchodzony jest w Meksyku i innych częściach Ameryki Łacińskiej 1 i 2 listopada, pokrywając się z katolickimi świętami Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego. Mimo motywu śmierci jest to żywiołowe, afirmujące życie święto, w którym rodziny wspominają i witają z powrotem dusze swoich zmarłych bliskich. Korzenie łączą prekolumbijskie wierzenia mezoamerykańskie — w szczególności azteckie rytuały ku czci Mictecacíhuatl, Pani Zmarłych — z hiszpańską praktyką katolicką. 1 listopada tradycyjnie należy do dusz dzieci (los angelitos), 2 listopada do dorosłych. Współczesna forma ukształtowała się w okresie kolonialnym i poniepodległościowym, a w 2008 r. została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Jest dniem ustawowo wolnym w Meksyku, szeroko obchodzonym w Gwatemali, na Filipinach, w częściach Hiszpanii oraz w społecznościach meksykańsko-amerykańskich w całych Stanach Zjednoczonych.
Rodziny budują ofrendas — wielopoziomowe domowe ołtarze ozdobione aksamitkami (cempasúchil), świecami, fotografiami zmarłych, papel picado (wycinankami z papieru) oraz ulubionymi potrawami i napojami osób upamiętnianych: tamales, mole, pan de muerto (słodki chleb z wypukłościami w kształcie kości), tequilą, gorącą czekoladą. Płatki aksamitek rozsypuje się w ścieżki, by prowadzić dusze do domu. Cukrowe czaszki (calaveras de azúcar) noszą imiona żywych i zmarłych i je się je z humorem. Cmentarze są sprzątane i dekorowane, a wiele rodzin spędza noc z 1 na 2 listopada przy grobie z muzyką mariachi, jedzeniem i opowieściami. Miasta organizują wielkie parady; ta w Mieście Meksyku powstała w 2016 r., częściowo w odpowiedzi na film o Jamesie Bondzie Spectre, który pokazywał podobną. La Catrina, elegancka szkieletowa dama autorstwa José Guadalupe Posady, jest wszędzie. Twarze pomalowane w czaszki, haftowane sukienki i korony z kwiatów wypełniają ulice.