Over Day of the Dead
De Día de los Muertos, de Dag van de Doden, wordt in Mexico en in andere delen van Latijns-Amerika gevierd op 1 en 2 november en overlapt met de katholieke feesten van Allerheiligen en Allerzielen. Ondanks het thema van de dood is het een levendig, levensbevestigend feest waarop families de zielen van hun overleden dierbaren herdenken en terugverwelkomen. De wortels combineren prehispaanse Meso-Amerikaanse overtuigingen — in het bijzonder Azteekse rituelen voor Mictecacíhuatl, de Vrouwe der Doden — met de Spaanse katholieke praktijk. 1 november is traditioneel voor de zielen van kinderen (los angelitos), 2 november voor de volwassenen. De hedendaagse vorm kreeg gestalte tijdens de koloniale en post-koloniale periode en werd in 2008 op de UNESCO-lijst van immaterieel cultureel erfgoed gezet. Het is een officiële vrije dag in Mexico en wordt op grote schaal gevierd in Guatemala, de Filippijnen, delen van Spanje en in Mexicaans-Amerikaanse gemeenschappen door heel de Verenigde Staten.
Gezinnen bouwen ofrendas — huisaltaren met meerdere niveaus, versierd met afrikaantjes (cempasúchil), kaarsen, foto's van de overledenen, papel picado (uitgeknipt papier) en de favoriete gerechten en dranken van de herdachten: tamales, mole, pan de muerto (zoet brood met botachtige ribbels), tequila, warme chocolademelk. De afrikaantjesblaadjes worden in paden uitgestrooid om de zielen naar huis te leiden. Suikerschedels (calaveras de azúcar) dragen de namen van de levenden en de doden en worden met humor gegeten. Begraafplaatsen worden schoongemaakt en versierd, en veel gezinnen brengen de nacht van 1 op 2 november door bij het graf met mariachi-muziek, eten en verhalen. Steden houden grote optochten; die in Mexico-stad ontstond in 2016, deels als antwoord op de James Bond-film Spectre die er een toonde. La Catrina, de elegante skeletvrouw van José Guadalupe Posada, is overal. Geschminkte doodshoofdgezichten, geborduurde jurken en bloemenkronen vullen de straten.